Το ξεκίνημα του Project «ποιότητα ζωής»

Μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω, τι είναι και από που προέρχεται η αίσθηση ανικανοποίητου, ιδιαίτερα στον τομέα της εργασίας μου. Είχα βρει μια σειρά από μικρές συνήθειες και προσαρμογές οι οποίες ήταν συνεπείς με τις προσωπικές μου αξίες και καθιστούσαν την καθημερινότητα ανεκτή και εν μέρει, έδιναν νόημα στη ζωή. Καταλάβαινα, ωστόσο, ότι δεν εκπλήρωνα με πληρότητα έναν βαθύτερο προσωπικό σκοπό. Συνειδητοποίησα ότι δεν αξιοποιούσα το δυναμικό μου και ζούσα τη ζωή μου, χωρίς ξεκάθαρη αίσθηση τι πραγματικά θέλω.

Ύστερα από μια σειρά προσωπικών προβληματισμών και κρίσης, αποφάσισα να κάνω αλλαγές στην πορεία της ζωής μου. Οι αλλαγές αυτές με ξεβόλευαν και ανέτρεπαν βασικές λειτουργίες. Την εργασία, τη σχέση μου με το χρόνο και την καθημερινή μου ρουτίνα. Οι αλλαγές αυτές έγιναν, όταν ο πόνος παραμονής στην τότε υπάρχουσα κατάσταση, ξεπέρασε τον πόνο της αλλαγής. Έδωσαν άλλη προοπτική, αξία και νόημα σε ότι έκανα.

Στις παρακάτω γραμμές, όλα αυτά που εξιστορώ, έχουν αξία ως μέρος προσωπικής βιογραφικής ιστορίας. Ωστόσο, ο σκοπός μου είναι άλλος. Έχουν περισσότερο ενδιαφέρον αν ιδωθούν από την ωφέλιμη οπτική τους για τον αναγνώστη και επισκέπτη της ιστοσελίδας. Στην ιστορία καταγράφονται βήματα και εργαλεία χρήσιμα για τον σχεδιασμό, την οργάνωση και την εξέλιξη του προσωπικού του βίου, ως εργαλείου αυτοανάπτυξης.

Ξεκίνησα αρχικά να αποδέχομαι ότι η καθημερινότητά μου ήταν αυτή που ζούσα κι ότι ήμουν υπεύθυνος για την διαμόρφωσή της. Κάνοντας ένα reality check, διαπίστωσα ότι θα ήταν μάλλον ανεύθυνο να την αλλάξω από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς πρώτα να έχω κάνει μερικές βαθιές και ουσιαστικές εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές.

Προς αυτή την κατεύθυνση, αξιοποίησα δυνατά στοιχεία του χαρακτήρα μου, που σχετίζονταν με την αυτοπειθαρχία, την ακόρεστη επιθυμία για μάθηση, την εργατικότητα και την υπευθυνότητα. Πήρα αποφάσεις που σχετίζονταν με τις σπουδές και την επιμόρφωσή μου, ώστε να κάνω τα επόμενα επαγγελματικά και προσωπικά μου βήματα. Στα πλαίσια αυτά ολοκλήρωσα τις πανεπιστημιακές σπουδές μου. Ακούγεται σχετικά απλό, αλλά δεν ήταν. Χρειάστηκε πειθαρχία για να ξεκινήσω και συνέπεια για να ολοκληρώσω τις σπουδές για πτυχίο και μεταπτυχιακό, όντας γονιός, σύζυγος, εργαζόμενος και εκπαιδευτής. Χρειάστηκε να εργαστώ συστηματικά και πειθαρχημένα στο εκάστοτε γνωστικό πεδίο που μελετούσα. Άντλησα δύναμη από το προσωπικό μου όραμα, ώστε να βαδίσω έναν διαφορετικό δρόμο ζωής.

Συνεπώς, προχώρησα σε ριζικές αλλαγές στην επαγγελματική μου καριέρα, επέλεξα την εκπαίδευση, τη συμβουλευτική και την μη κατευθυντική συνεργασία μέσα από το coaching. Η αλλαγή φάνηκε μεγάλη, αλλά στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα μικρών, συνεχών και συνεπών βημάτων προς την ίδια κατεύθυνση για ικανό χρονικό διάστημα. Σε κάθε βήμα, έβρισκα στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μου τα οποία, άλλα αποτέλεσαν εφόδιο και άλλα εμπόδιο στην προσωπική μου εξέλιξη. Χρειάστηκε να ερευνήσω, να παρατηρήσω, να στοχαστώ, να τροποποιήσω, να αξιοποιήσω και να εργαστώ με τρόπο βοηθητικό για το σκοπό μου. Ακόμα το κάνω. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα και δυσκολίες.

Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα ότι η ποιότητα της ζωής μου, εξαρτάται από την ποιότητα των συνηθειών και των σχέσεων μου. Οι συνήθειες μπορούν να μας σκλαβώσουν ή να μας απελευθερώσουν. Το χτίσιμο υγιών συνηθειών γίνεται με μικρές καθημερινές, θαρραλέες αποφάσεις. Έτσι δομείται η αυτοπειθαρχία, η οποία αποτελεί ουσιαστική αρετή επιτυχίας σε κάθε πλαίσιο.

Τέλος, οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, αποτέλεσαν για εμένα, κεντρικό παράγοντα συναισθηματικής και κοινωνικής υγείας, ηθικής ανάπτυξης και υπευθυνότητας. Ο λαός λέει «πες μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» και δεν έχει άδικο. Ο καθένας από εμάς διαμορφώνει κριτήρια επιλογής και διατήρησης ανθρώπινων σχέσεων. Οι σχέσεις αυτές μας συνοδεύουν και μας διαμορφώνουν. Χρειάζονται χρόνο, ενέργεια, ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση και ανθρώπινη ευαισθησία. Είμαι ευγνώμων για τους ανθρώπους που συμπορεύομαι. Αποτέλεσαν και αποτελούν συμμάχους και κινητήριο δύναμη σε δύσκολες στιγμές.