Έχεις κουραστεί να καταλήγεις εξιλαστήριο θύμα και αποδέκτης κακών συμπεριφορών; Αυτή η κόπωση που σε κυριεύει δεν είναι κάτι παροδικό που συνέβη ξαφνικά. Έχεις μάλλον εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να αντέχει, να υπομένει και να εξηγεί. Να δικαιολογεί και να δικαιολογείται διαρκώς.

Πριν χρόνια μιλούσα με το φίλο μου το Σωτήρη. Είμασταν νέοι γονείς και τα παιδιά μας ήταν σε ηλικίες προσχολικές ή των πρώτων τάξεων του δημοτικού. Οι αγωνίες κοινές και τα ζόρια πάνω κάτω τα ίδια. Προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπους να πείσουμε τα παιδιά μας να μας ακούν. Η λύση; Εκβιασμός και εξαγορά! 

17 Μαΐου 2020. Πάνε πέντε χρόνια… Η απώλεια του πατέρα μου, αποτέλεσε ένα σημείο καμπής που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου και τη ζωή. Λειτούργησε ως καταλύτης και σηματοδότησε για μένα την αρχή μιας εσωτερικής διαδρομής αναζήτησης νοήματος και συγχώρεσης. Έφυγε ήσυχα, αλλά άφησε έντονο το αποτύπωμα της παρουσίας του σε μένα και στους ανθρώπους που αγγίζω, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζουν.

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και κάτι μέσα σου σε ρωτά: «Μέχρι πότε θα αντέχεις;» Μπορεί να είσαι εσύ αυτός που δίνει πάντα. Που συγχωρεί, που καταλαβαίνει, που κρατά τις ισορροπίες. Αυτός που δεν φεύγει εύκολα. Που προσπαθεί ξανά και ξανά. Από αγάπη, από ελπίδα ή από φόβο. Ίσως και όλα αυτά μαζί.

Κάποια στιγμή όμως, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Ποιος στέκεται δίπλα μου όταν κουράζομαι; Ποιος με φροντίζει όταν λυγίζω;» Είναι δύσκολο να δεις ότι μπορεί να έχεις χαθεί μέσα σε μια σχέση ή έναν ρόλο που σου στερεί τη χαρά της ζωής. Είναι δύσκολο να το παραδεχτείς, πόσο μάλλον να αναρωτηθείς: «Να μείνω ή να φύγω;»