Υπήρξε μια τελευταία φορά που παίξαμε ως παιδιά με τους φίλους μας στη γειτονιά. Μια τελευταία φορά που είδαμε τους συμμαθητές μας, όλους αυτούς που συναντούσαμε καθημερινά. Άλλους τους συμπαθούσαμε, άλλους όχι τόσο, όμως όλοι ήταν μέρος της ζωής μας. Ένας κόσμος που θεωρούσαμε δεδομένο, πιστεύοντας πως θα παρέμενε αναλλοίωτος. Κι όμως, μια αλλαγή μάς απομάκρυνε: αλλάξαμε πόλη, φτιάξαμε νέες παρέες, πιάσαμε δουλειά, φύγαμε για σπουδές.
Θυμάμαι τη μέρα που άφησα πίσω τη γειτονιά και τους φίλους μου για να μετακομίσω στην Αθήνα και να ξεκινήσω τις σπουδές μου. Με μια βαλίτσα στα χέρια, γεμάτος προσμονή και φόβο για το άγνωστο. Παρά τις υποσχέσεις να κρατήσουμε επαφή, οι σχέσεις μας σταδιακά ατόνησαν και κάποιες χάθηκαν. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο εύθραυστοι είναι οι ανθρώπινοι δεσμοί.
Καθώς μεγαλώνουμε, οι σχέσεις μας δοκιμάζονται από την απόσταση και τις αλλαγές. Μοιραζόμαστε στιγμές με άλλους ανθρώπους, παρόλα αυτά συχνά οι δρόμοι μας χωρίζουν αφήνοντας πίσω την ανάμνησή τους. Όπως λέει και το τραγούδι: «υπάρχουν κάτι σταυροδρόμια που βρισκόμαστε και ύστερα χανόμαστε». Αναρωτιέμαι, «οι σχέσεις χάνονται επειδή αλλάζουμε ή επειδή δεν προσπαθούμε αρκετά να τις κρατήσουμε ζωντανές;»
Οι συνθήκες της ζωής αλλάζουν, εμείς αλλάζουμε κι έτσι αλλάζουν και οι σχέσεις μας. Νέοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας, ενώ άλλοι φεύγουν. Σύντροφοι που μας στήριξαν στα δύσκολα, ερωμένες που μας έκαναν να καρδιοχτυπήσουμε, γείτονες που ανταλλάσσαμε θερμές «καλημέρες», συγγενείς που γλεντήσαμε παρέα και φίλοι που ήταν εκεί στις χαρές και στις λύπες μας. Πίσω από κάθε αποχωρισμό αφήνουμε το γνώριμο και καλωσορίζουμε το καινούριο. Δεν το επισημαίνω μόνο για τη νοσταλγία και την ανάμνηση. Αναρωτιέμαι όμως, «όσο ήταν κοντά μας, εκφράσαμε την εκτίμησή μας για την παρουσία τους;»
Η έκφραση εκτίμησης για την παρουσία των άλλων στη ζωή μας δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά πηγή δύναμης. Μπορεί να ενώνει τις ζωές μας σε έναν κόσμο που συχνά τείνει να μας απομακρύνει. Ένα απλό «ευχαριστώ», μια αγκαλιά ή ένα μήνυμα μπορεί να γεφυρώσει την απόσταση. Η ποιότητα της ζωής μας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις μικρές, καθημερινές πράξεις που συχνά θεωρούμε ασήμαντες. Η έκφραση ευγνωμοσύνης είναι μία από τις πιο ισχυρές εκδηλώσεις αγάπης. Δεν είναι μόνο μια προσωπική πράξη που δίνει χαρά, αλλά μια πράξη κοινωνική που μειώνει την αποξένωση.
Σε έναν κόσμο που προβάλλει την επιτυχία με όρους δύναμης και πλούτου, η έκφραση ευγνωμοσύνης είναι μια επαναστατική πράξη. Είναι μια πράξη που μας κάνει καλύτερους και ταπεινότερους ανθρώπους, γεμίζοντας τις ζωές μας με ουσία και πληρότητα.
Αναλογιστείτε για μια στιγμή. «Ποιος άνθρωπος σας στηρίζει, σας εμπνέει, σας φέρνει χαρά, σας κάνει καλύτερους με την ύπαρξή του και μόνο;» Μην περιμένετε την «κατάλληλη» στιγμή. Εκφράστε του σήμερα την εκτίμηση και την αγάπη σας. Τί λέτε;
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
