Υπήρξε μια τελευταία φορά που παίξαμε ως παιδιά με τους φίλους μας στη γειτονιά. Μια τελευταία φορά που είδαμε τους συμμαθητές μας, όλους αυτούς που συναντούσαμε καθημερινά. Άλλους τους συμπαθούσαμε, άλλους όχι τόσο, όμως όλοι ήταν μέρος της ζωής μας. Ένας κόσμος που θεωρούσαμε δεδομένο, πιστεύοντας πως...

Η ζωή μου αποτελείται από στιγμές που δεν είναι πάντα τόσο τέλειες. Μικρές, καθημερινές, φαινομενικά ασήμαντες, αλλά και άλλες πιο έντονες, που αφήνουν ζωηρό το αποτύπωμά τους. Η αξία που δίνω σε αυτές καθορίζει την ποιότητα της καθημερινότητάς μου και τελικά, τη συνολική ποιότητα της ζωής μου.

Η έννοια του «αόρατου» συμβολαίου

Συχνά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, διατηρούμε ανείπωτες προσδοκίες από την ή τον σύντροφό μας. Δημιουργούμε μονομερείς «συμφωνίες», προσδοκώντας ότι θα ανταποκριθεί στις ανάγκες μας, χωρίς να τις έχουμε εκφράσει ξεκάθαρα. Στηριζόμαστε στη λογική ότι εφόσον εμείς προσφέρουμε, ο σύντροφος με κάποιον μαγικό τρόπο θα καταλάβει και θα ανταποδώσει τη «χάρη». Αυτό το «αόρατο συμβόλαιο» μπορεί να

Η υπόγεια συναλλακτική λογική

«Να κάνεις το καλό για να κάνουν και οι άλλοι σε σένα το καλό.» Είναι μια παραίνεση που συχνά άκουγα ως παιδί. Αθώα φράση που από τη μια ενθαρρύνει την καλοσύνη, αλλά από την άλλη υποκρύπτει έναν απώτερο στόχο: την ανταπόδοση. Αυτή η λογική θυμίζει περισσότερο μια σχέση συναλλαγής, όπου κάθε πράξη συνοδεύεται από την προσδοκία ανταμοιβής. Οπότε, το «κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό»,