Όταν η ζωή σε γονατίζει
Όταν βρίσκεσαι από τη μια στιγμή στην άλλη στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου με αμφίβολες πιθανότητες επιβίωσης, βλέπεις τη ζωή αλλιώς. Μια περιπέτεια υγείας αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα μαθήματα που πήρα. Βρέθηκα αντιμέτωπος με τον πόνο και την απελπισία, νιώθοντας ότι κάθε δευτερόλεπτο με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο. Αν και δεν είναι του χαρακτήρα μου, φλέρταρα με την παραίτηση. Στην οδυνηρή αυτή πορεία αναρωτιόμουν διαρκώς, «γιατί σε μένα;». Ένοιωθα αυτή την ερώτηση να με βαραίνει. Με παγίδευε στην αδράνεια, καθώς ο εγωκεντρικός και μοιρολατρικός της χαρακτήρας, με οδηγούσε σε ψυχολογικό αδιέξοδο.
Η ερώτηση που με άλλαξε
Κι όμως, μέσα σε αυτή την αβέβαιη και σκοτεινή περίοδο ήρθε ξαφνικά ένα θαύμα και φώτισε την ψυχή μου. Όλη η οπτική μου άλλαξε. Χωρίς να το καταλάβω η ερώτηση άλλαξε μορφή. Από το «γιατί σε μένα;» έγινε «γιατί όχι σε μένα;». Αυτή η απλή αντιστροφή αποδείχθηκε καταλυτική. Άνοιξε μια νέα οπτική και το βάρος της μοιρολατρίας άρχισε να υποχωρεί.
Τα προβλήματα παρέμεναν εκεί. Ο κίνδυνος και ο πόνος εξακολουθούσαν να είναι παρόντες, ωστόσο δεν με συνέθλιβαν πια. Αυτή η αλλαγή αντίληψης με βοήθησε να βρω το κουράγιο να παλέψω και να ανακαλύψω τα μαθήματα πίσω από τις δυσκολίες. Για να προλάβω οποιαδήποτε παρανόηση, η αλλαγή αυτή δεν ήρθε από μόνη της. Ήταν σαν μια εσωτερική φωνή να ενεργοποίησε μια νέα οπτική. Προσωπικά την θεωρώ Θεϊκή παρέμβαση. Η μοιρολατρική αποδοχή του τετελεσμένου έδωσε την θέση της στην ελπίδα και την αποφασιστικότητα, δίνοντάς μου δύναμη να προχωρήσω. Δεν θα εστιάσω τόσο στην πηγή αυτής της μεταστροφής, παρότι υπήρξε ο καταλύτης της αλλαγής μου, αλλά στο εργαλείο που οδήγησε σε εσωτερική μεταμόρφωση. Την ερώτηση «γιατί όχι σε μένα;».
Η ερώτηση μετέφερε το κέντρο βάρους από το εξωτερικό (φταίει κάποιος άλλος ή φταίει η μοίρα) στο εσωτερικό (τι μπορώ να κάνω εγώ). Ενεργοποίησε την αποδοχή της πρόκλησης και το ανασκούμπωμα για τη «μάχη». Δεν αποτέλεσε ένα τέχνασμα υπομονής, για να περάσει ο χρόνος. Όπως λέει και ο φίλος μου ο Αλμπέρτο, «στα δύσκολα μαθαίνεις». Αρκεί όμως, να είσαι ανοικτός για να μάθεις. Ο αναστοχασμός με αφετηρία αυτή την ερώτηση, αποδυναμώνει τον εγωκεντρισμό και μας βοηθά να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες ως μέρος του «ταξιδιού» της ζωής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, καλλιεργούμε την αισιοδοξία και την ψυχική ανθεκτικότητά, ενώ αναγνωρίζουμε τις προκλήσεις ως ευκαιρίες για εξέλιξη. Η αποδοχή της πραγματικότητας μαζί με την εθελοντική ανάληψη ευθύνης για δράση, μας «εκπαιδεύουν» εσωτερικά και μας δίνουν τη δύναμη να ανταποκριθούμε στις δοκιμασίες.
«Εδώ και τώρα»
Όταν βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο ο χρόνος αποκτά διαφορετική διάσταση. Έτσι, αντί να σκεφτόμαστε και να σχεδιάζουμε την επόμενη ημέρα, εβδομάδα, μήνα ή χρόνο, όλα «συμπιέζονται» στην παρούσα στιγμή και στον αγώνα της επιβίωσης. Έτσι, για μένα η προοπτική του μέλλοντος απομακρυνόταν και η εστίαση στο παρόν γινόταν περισσότερο διαυγής. Η παρατηρητικότητά μου οξύνθηκε. Αγωνιζόμουν να κρατηθώ ζωντανός κι αυτό απαιτούσε την παρουσία και την όποια δράση μου στο «εδώ και τώρα». Συγκεντρωνόμουν στο επόμενο δευτερόλεπτο και στην κάθε ανάσα μου. Θυμάμαι το φίλο μου τον Σωτήρη, που με στήριξε στις δύσκολες αυτές στιγμές να μου λέει συχνά: «εστιάσου στις ανάσες σου». Και αυτό ακριβώς έκανα, αγωνιζόμουν για κάθε ανάσα. Και κάθε ανάσα ήταν μια μικρή νίκη.
Ευγνωμοσύνη
Τελικά, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες και τον πόνο ως αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής μαθαίνουμε να εκτιμούμε ό,τι έχει πραγματικά αξία. Καλλιεργούμε την ευγνωμοσύνη για όλα όσα μας προσφέρονται και δεν είναι καθόλου δεδομένα. Την κάθε ανάσα μας, την δυνατότητα να κινούμαστε και να είμαστε υγιείς και δραστήριοι, τους ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, την ομορφιά της φύσης και το ανεκτίμητο δώρο της ζωής. Η ερώτηση «γιατί όχι σε μένα;» δεν λύνει τα προβλήματα. Βοηθά όμως να τα κοιτάξουμε κατάματα. Κι όλα αυτά αντιστρέφοντας την ερώτηση και θέτοντάς την, όχι προς τα έξω αλλά, προς τα μέσα.
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
