Γράφω για να δω πιο καθαρά. Η γραφή λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός και κάνει ευδιάκριτα όσα μέσα μου είναι θολά. Σκέφτομαι καθώς γράφω. Στο χαρτί, η σύγχυση αποκτά μορφή, όνομα, νόημα. Έτσι παρατηρώ την εξέλιξη της σκέψης μου και ξεχωρίζω το δικό μου από το ξένο. Είναι ένας νοητικός χάρτης.
Γράφω για να μετατρέψω την εμπειρία σε γνώση. Να την επεξεργαστώ πριν την καταπιεί η λήθη. Η γραφή είναι η τέχνη της επανεξέτασης των γεγονότων, των σκέψεων, των συναισθημάτων.
Γράφω για να ενώσω τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σχετίζομαι στον κόσμο. Ο Θανάσης ως εργαζόμενος, εκπαιδευτής, δάσκαλος πολεμικών τεχνών, πατέρας, σύντροφος, φίλος, στοχαστής, άνθρωπος που αλλάζει πορεία. Είναι πολλές οι διαφορετικές όψεις του ίδιου ανθρώπου. Γράφω για να συναντηθούν, να συγκρουστούν και να συμφιλιωθούν.
Γράφω για να ξεμπλέξω τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Να ξεπεράσω την αναβλητικότητα από τη μια, την υπερ-ανάλυση και την επιφανειακότητα από την άλλη. Γράφω αφαιρώντας τα περιττά.
Υπάρχουν στιγμές που θέλω περισσότερο να κρυφτώ, παρά να δω την αλήθεια. Γράφω για να πάψω να κρύβομαι. Η γραφή είναι δέσμευση και έκθεση συνάμα. Πράξη ελευθερίας και θάρρους. Στέκομαι δημόσια απέναντι σε αυτό που πιστεύω σήμερα, διατηρώντας το δικαίωμα να μάθω και να το αλλάξω αύριο.
Γράφω γιατί αν δεν το κάνω, κάτι μέσα μου μένει άρρητο και ακατέργαστο. Ακόμα κι αν σταματήσουν να διαβάζουν οι άλλοι, θα συνεχίσω να γράφω για τον αναγνώστη που μου κάνει διαρκώς παρέα: τον εαυτό μου.
Γράφω για να θυμάμαι ξανά και ξανά το σκοπό της ζωής μου. Να επαναπροσδιορίζω που βρίσκομαι και που πηγαίνω. Να θυμάμαι ότι όλα είναι πρόσκαιρα. Να ανακαλύπτω και να εστιάζω στα σημαντικά. Να προσπαθώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να φροντίζω όσους μου εμπιστεύεται η ζωή.
Γράφω για να συνομιλώ με το μέλλον. Μια υπενθύμιση του ποιος ήμουν και τι πάλευα. Και αντίστοιχα ποιος είμαι τώρα και που πηγαίνω. Διαλέγομαι με τον χρόνο. Είναι η επέκταση της επικοινωνίας στον χρόνο και στον χώρο.
Γράφω για να αφήσω ίχνος. Για να χαράξω ένα μονοπάτι για όποιον ψάχνει, χωρίς να περιορίζεται από τα δικά μου βήματα. Η γραφή είναι προσφορά. Μοιάζει με φάρο που απλώνει το φως του και παραμένει διαθέσιμος σε όλους, ανεξάρτητα αν τον δουν ή όχι.
Μακρινέ φίλε, αν δεν γράφεις σκέψου το εξής: δεν χρειάζεται να είσαι συγγραφέας. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Δεν είναι απαραίτητο να το διαβάσει κάποιος άλλος. Αρκεί να διαβάζεις εσύ πιο καθαρά τον εαυτό σου.
Να ανακαλύπτεις τί σε πονά, τι σε κρατά πίσω και τι σε σπρώχνει μπροστά, με ειλικρίνεια αλλά και με καλοσύνη. Είναι άβολο και ταυτόχρονα απελευθερωτικό. Χρειάζεται θάρρος να αποτυπώσεις στο χαρτί αυτό που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να το δει χωρίς κριτική. Το χαρτί δεν σε διορθώνει, σε αποκαλύπτει.
Με αγάπη
Θανάσης Παπαναστασίου
