… η αίθουσα εξέτασης είναι απρόσμενη. Τα καθίσματα για άλλους άβολα και για άλλους αναπαυτικά. Άλλα πολυτελή και άλλα φτωχικά, μικρά, ξύλινα καρεκλάκια. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν θρανία χωρίς θέσεις. Κινούμαι προς ένα βολικό κάθισμα, αλλά διαπιστώνω ότι το κάθε θρανίο έχει πάνω του ένα όνομα.

Με αφορμή κάτι που έγραψε ο φίλος μου ο Παναγιώτης στο διαδίκτυο, θυμήθηκα τον στρατό. Μια ιστορία απλή, όχι από τις ηρωικές που διηγούμαστε με τόλμη και συχνά με χιούμορ. Μια ιστορία που ξεπήδησε από την ανία των μεσημεριών στο στρατόπεδο.

Μερικά μαθήματα δεν αποτυπώνονται σε διαφάνειες Υπάρχουν διδασκαλίες που ξεπερνούν τα όρια της γνώσης. Δεν χωρούν σε ύλη, δεν συνοδεύονται από σημειώσεις, δεν καταγράφονται στην πλατφόρμα του μαθήματος. Αποτελούν στάση ζωής. Μεταδίδονται με το βλέμμα, την αντοχή, τις λέξεις αλλά και με τη σιωπή.

Υπήρξαν στιγμές που με έπνιγε η σκέψη «δεν είναι δίκαιο». Έδωσα τον εαυτό μου σε σχέσεις, προσπάθησα να σταθώ με εντιμότητα σε καταστάσεις, και βρέθηκα συχνά αντιμέτωπος με την απόρριψη και την αδιαφορία. Αναρωτιέμαι, «γιατί δεν υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο; Αυτό θα έφερνε μια κάποια ισορροπία». Το ουσιαστικό ερώτημα όμως δεν ξεκινάει με το «γιατί», αλλά με το «τί».