Σταμάτα για μια στιγμή και κλείσε τα μάτια. Πάρε μια ανάσα. Τι ακούς; Τι νιώθεις όταν δεν τρέχεις από δραστηριότητα σε δραστηριότητα; Εμένα μου πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσω, αλλά όταν αφήνω τον εαυτό μου να κάνει ένα βήμα πίσω, να ηρεμήσει και να παρατηρήσει, όλα γίνονται πιο καθαρά...

Η διεργασία για να ξεπεράσουμε την αίσθηση ότι είμαστε «απατεώνες» δεν είναι εξωτερική, αλλά εσωτερική και η αλλαγή του τρόπου σκέψης είναι καθοριστική. Χρησιμοποιώ τη λέξη διεργασία, καθώς η εξέλιξη δεν είναι γραμμική. Τα πισωγυρίσματα είναι πολλά και συχνά βασανιστικά.

Το σύνδρομο του απατεώνα (Impostor Syndrome) δεν είναι απλώς μια εσωτερική αίσθηση ανασφάλειας. Επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι το φαινόμενο συνδέεται με την αδυναμία του ατόμου να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί τις επιτυχίες του, παρά την πραγματική τους αξία (Clance & Imes, 1978). Η Clance, κλινική ψυχολόγος ανέπτυξε μια κλίμακα μέτρησης του φαινομένου...

Στο 1^ο μέρος του άρθρου, είδαμε πώς το σύνδρομο του απατεώνα μας κάνει να αμφιβάλλουμε για την αξία μας και τις επιτυχίες μας. Καθώς εμβαθύνουμε, συνειδητοποιούμε ότι δεν πρόκειται απλώς για μια εσωτερική αίσθηση ανασφάλειας. Εκδηλώνεται μέσα από συγκεκριμένες συμπεριφορές και πεποιθήσεις που υποσκάπτουν την αυτοεκτίμηση και περιορίζουν τη χαρά της ζωής μας. Η αδυναμία να αποδεχτούμε την επιτυχία...